[ گ ] گرامى ( 1306 ) حسن گرامى ، فرزند مرحوم ميرزا جواد ، در سال 1306 هجرى شمسى در شهر قم ديده به جهان هستى گشود . پس از تحصيلات دورهء ابتدايى به شغل آزاد روى آورد . گرامى هجده‌ساله بود كه قريحهء شعر در او پديدار شد و به سرودن شعر پرداخت و براى اينكه با قواعد شعر و فنون و رموز آن آشنايى يابد ، به عضويّت انجمن ادبى قم ، كه به رياست شادروان حسين حسينى شاعر توانا و خوش‌قريحهء پر شود تشكيل مىشد ، درآمد و ساخته‌هاى شعرى خود را عرضه مىداشت و مورد اصلاح قرار مىگرفت . گرامى ازآن‌پس كه حسين حسينى درگذشت و انجمن به حال تعطيل درآمد ، به انجمن ادبى محيط كه زير نظر فاضل ارجمند و شاعر گرانقدر محمّد على مجاهدى ( پروانه ) بر پا مىشد ، شركت مىجست و شعرش مورد نقد و بررسى قرار مىگرفت . گرامى كه نام خانوادگى را براى تخلّص شعرى خود برگزيده است ، در سرودن انواع شعر طبع‌آزمايى مىكند . نمونه‌هاى زير از نظم اوست : در مدح و منقبت ثامن الائمّه عليه السّلام آن بارگه كه خاك درش رشك گوهر است * جنّت به پيشگاه حريمش محقّر است خورشيد از تشعشع نورش منوّر است * اسرار در صفاى وجودش مصوّر است